Κεφάλαιο 2ο: Δεν σου ζητώ να είμαι κομμάτι από το παρόν…

«Έχεις συγκρίνει ποτέ το αληθινό με το απωθημένο; Το πραγματικό με το ουτοπικό; Άδικο δεν είναι;», ρώτησε η Ευτυχία ένα βράδυ τον Στράτο, όσο δίπλωνε τα ρούχα του μικρού.

Πήρε στιγμιαία το βλέμμα του από το λάπτοπ και το επανέφερε αμέσως στην οθόνη, χωρίς να δώσει καμία απάντηση. «Δεν θα μου απαντήσεις;«, του ξαναπηύθυνε το λόγο. Έστριξε την καρέκλα του προς την πλευρά της. «Μα δεν κατάλαβα τι με ρώτησες. Για ξανά πες μου», πρόλαβε να πει με πραγματικό ενδιαφέρον όσο εκείνη έκλεινε με δύναμη πίσω της την πόρτα του δωματίου της, φανερώς εκνευρισμένη.

Ήξερε ότι ήταν άδικη μαζί του. Κι αυτό την θύμωνε ακόμα περισσότερο. Αλλά εδώ και ένα μήνα, ένα μήνα μετά από εκείνο το μήνυμα, το μυαλό της δεν μπορούσε να σταματήσει να δουλεύει. Διάβαζε και ξαναδιάβαζε εκείνες τις γραμμές, εκείνους τους στίχους και μετά το δικό της μήνυμα και πάλι πίσω και πάλι μπρος και μετά κενό. Καμία απάντηση. Αυτό κι αν την θύμωνε…! Θύμωνε με όλα. Με εκείνον που έπρεπε να περάσουν δέκα χρόνια για να τη ξαναθυμηθεί, με εκείνη που απάντησε όπως απάντησε και κυρίως με τον Στράτο που δεν την άκουγε, δεν την πρόσεχε, δεν την υπολόγιζε όπως παλιά. Ή τουλάχιστον έτσι ένιωθε τον τελευταίο ένα μήνα, κι ας ήταν προκλητικά άδικη διαπίστωση. Κι ας το αναγνώριζε…

Γι΄αυτό τον ρώτησε αν ήταν άδικο να συγκρίνεις το αληθινό με το απωθημένο… Το πραγματικό με το ουτοπικό…. Ίσως και να σκόπευε να του πει την αλήθεια. Τι είχε γίνει ένα μήνα πριν, τι της έστειλε, τι του απάντησε, τι σκέψεις έκανε όλο αυτό το διάστημα, τι την προβλημάτιζε στο γάμο τους… Ίσως πάλι, αν ήθελε να είναι δίκαιη, να μην του έλεγε τίποτα από όλα αυτά. Τώρα, όμως, είχε μια πολύ καλή δικαιολογία για να παραμυθιαστεί.

Τις σκέψεις της διέκοψε ο Μίλτος που ως δια μαγείας εμφανίστηκε από την κουζίνα με μια φρουτιέρα πάνω στο κεφάλι και ένα χαμόγελο ζαβολιάς. Άνοιξε διάπλατα τα χέρια του και έτρεξε στην αγκαλιά της, κάνοντας κάθε δεύτερη σκέψη να εξαφανιστεί, λες και δεν υπήρξε ποτέ.

«Γιατί θύμωσες νωρίτερα; Ήταν περίπλοκο το ερώτημα, δεν πρόλαβα να το συγκρατήσω«, βγήκε από το δωμάτιο ο Στράτος, κρατώντας την κούπα του καφέ του. «Όπα, τι κάνετε; Κάντε λίγο χώρο στο μπαμπά», έτρεξε στον καναπέ, γεμίζοντας γέλια το σαλόνι.

Γαργαλητά, φιλιά, αγκαλιές, πειράγματα και ένας ήχος γνώριμος.

«Έχεις μήνυμα. Να στο φέρω;», ο Στράτος βιάστηκε να επανορθώσει.

«Μπα, άστο. Θα το δω μετά», η Ευτυχία ήξερε ότι δεν ήταν η κατάλληλη ώρα για κάτι τέτοιο.

Ο μικρός χώθηκε στην αγκαλιά της και κοιμήθηκε αστραπιαία, αφού πρώτα έπαιξαν μέχρι τελικής πτώσεως. Ο Στράτος χώθηκε στην αγκαλιά του λάπτοπ του για ακόμα μια φορά και η Ευτυχία στην οθόνη του κινητού της.

«Δε σου ζητώ να ‘μαι κομμάτι απ’ το παρόν/ Δεν έχω τρόπο μες στον κόσμο σου να μπω…»

Απενεργοποίησε το τηλέφωνό της, χώθηκε δίπλα στον μικρό Μίλτο και έκλεισε τα μάτια της σφιχτά. Τόσο που να μην αφήνει την σκέψη να περάσει. Εξάλλου, να περάσει και να πάει που;

Συνεχίζεται..

Διάβασε το πρώτο κεφάλαιο εδώ: https://choosehappiness4u.wordpress.com/2020/03/30/%ce%ba%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%bf-1%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bb%ce%b5%cf%82-%ce%b5%cf%85%cf%84%cf%85%cf%87%ce%af%ce%b1/?fbclid=IwAR3-eV-GVOZ86j3iZtrMlHOEHAQTdtZAMFLUC5JJjkeODz2CA4_uSXRiu4A

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s